| Weravit's profilePBL RDU EBM Web Based In...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
19 February อัพblogดีกว่า5555 สะใจโว้ย แมนยูแพ้ ตกรอบเลย เปนไงล่ะ สมน้ำหน้า แต่ไม่เปนไรหรอก ถ้วยเล็กๆนิ ใครอยากได้กัน ทีมใหญ่อย่างแมนยูต้องตั้งเป้าไว้ที่คาร์ลิ่งคัพ แต่เอ...เกิดแพ้วีแกนขึ้นมาล่ะยุ่งเลยเนอะ เนี่ยก็เลยได้อัพblogตามที่บางคนพูดซะที เกิดลิเวอร์พูลแพ้อีกนี่ก็จะได้ไม่ต้องอัพ ใช้ของเก่าไปก่อน
ช่วงนี้ก็ต้องมาอ่านหนังสือสอบคอมพรีอีก แม่งโคดเซ็งเลยหวะ สอบห่าไรวะค่าสอบตั้ง2000 แม่งกระดาษคำตอบทำด้วยทองเหรอไง จัดสอบขึ้นมาเอาตังค์เห็นๆ แต่มีวิชาเลือกทำให้คุณภาพชีวิตนิสิตแพทย์ดีขึ้นเห็นๆ เรียนก็เบา เวลาว่างเยอะ ค่อยรู้สึกเป็นนิสิตจุฬาหน่อย ก่อนหน้านี้นึกว่าเปนจับกังทำOT อัพแค่นี้แหละคนมันยุ่ง ไหนจะต้องเล่นDotA ไหนจะต้องดูหนังที่เช่ามาอีก เฮ้อ 23 January แดงเดือดเหี้ยสัด แพ้ได้ไงวะ ความรู้สึกหลังเห็นริโอโหม่งเข้าไปนาที90 แม่งจะยิงตอนไหนไม่ยิง เสือกมายิงตอนนี้ นี่กะจะไม่ให้แก้คืนเลยใช่มั้ย หลังจบเกมผมสรุปได้ด้วยตัวเองว่าเกมนี้แมนยูฟลุ้กเห็นๆนี่มองจากสายตาเป็นกลางสุดๆของผมเองแล้วว่าลิเวอร์พูลเล่นดีกว่าเห็นๆ นี่ไม่ได้เชียร์ลิเวอร์พูลนะ แค่เกลียดแมนยูเอาเหอะยังไงปืนก็กระบอกแตกไปแล้ว หงส์มาปีกหักอีกที คงไม่มีอะไรแย่กว่านี้แล้ว ก็เห็นใจแมนยูนะ นัดที่แล้วเพิ่งเอาจริงกะแมนซิตี้ไป3-1 ก็ให้สาวกผีแดงเค้ารู้สึกดีบ้างเถอะ แต่ผู้ซวยคราวนี้เห็นจะเป็นอ้นที่เสียตังค์ร้อยนึงไปให้กับการพนันกะอาร์มปี้ ดีที่กูไม่หลวมตัวเข้าไปด้วยนะเนี่ย555
เด๋วเอารูปงานบอลให้ดูดีกว่าเห็นเรียกร้อง รู้สึกว่าถ้าคนในภาพมันสวย ถ่ายยังไงก็สวยหวะ ที่แน่ๆงานนี้งานรวมคนหื่นคับ กล้องคอมแพค กล้องมือถือตรึม แหม ดูไม่รู้เลยว่าถ่ายไปทำไม ที่ยัวะคือแม่งมาเบียดบังกู จะถ่ายรูปศิลปะซะหน่อย รุมหลีดกันยังกะแมลงวันตอมขี้ เรื่องงานบอลนี่ยาว เด๋วค่อยว่ากันอีกที 20 January เสี้ยน...เนื่องด้วยข้าพเจ้าได้ของใหม่มา(ไม่ใช่แอนนา)ก็เลยเห่ออยากลองถ่ายเค้าไปทั่ว จากการเอากล้องมาคณะ2วันก็ได้ถ่ายรูปเพื่อนๆเล่นๆไปนิดหน่อย แล้วเลนส์ใหม่นี้มันเหมาะกับการถ่ายportraitมาก สำหรับคนที่ไม่เข้าใจ portraitคือการถ่ายรูปบุคคล ซึ่งบุคคลที่ว่านี้ไม่จำเป็นต้องเป็นคนแต่เป็นหมาแมว แมลงสาบอะไรก็ได้ถือเป็นportraitทั้งนั้น อย่างรูปที่เห็นว่าหน้าคนชัด ข้างหลังเบลอๆนั่นแหละ ทีนี้เราก็เลยเอาเลนส์ที่ว่าเนี่ยไปไล่ถ่ายชาวบ้านเค้าไปทั่ว ตอนเรียนไม่มีอะไรทำ ก็มานั่งถ่ายเล่น(ไม่ใส่ใจการสอนเลย) นี่ถ้าไม่เกรงใจก็คงเดินลงไปถ่ายรูปอาจารย์แล้ว เสียงชัตเตอร์รบกวนคนในห้องก็ช่างแม่ง เสือกเงียบกันเอง555 แต่ห้องเรียนของหมอนี่มันเงียบจิงๆเลยนะ คณะอื่นมาเห็นนี่ตกใจแน่ๆ ก็อย่างว่าล่ะ คณะนี้รวมคนตั้งใจเรียน อะไรที่มันดูส่วนน้อยในที่อื่นมันก็มาเป็นส่วนใหญ่ในคณะนี้ ยิ่งถ้าไม่มีพวกฐาน(ก็พวกเพื่อนเราน่ะแหละ ไอ้แฝดมันตั้งตอนกลับมาเรียนอีกทีหลังจากโดดไปทำซิงกิ้ง)ห้องนี่เงียบเป็นพิเศษตอนพวกเราไม่อยู่ พอพวกเรากลับมาเสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนๆก็กลับมาอีกครั้ง นี่ไม่ได้โม้นะแต่ถ้าไม่มีพวกกลุ่มๆเราอยู่นี่ห้องเรียนคงน่าเบื่อขึ้นเยอะ(หรือว่ามันดีแล้ววะ) กลับมาเรื่องถ่ายรูปต่อ รูปที่ถ่ายๆเล่นก็เห็นว่าโอเคก็เอามาลงในgalleryให้มันดูมีรูปเป็นงานเป็นการมั่ง ใครเข้ามาก็ไปดูแล้วมาคอมเม้นด้วยนะว่าเป็นยังไง เผื่อจะเอาไปปรับปรุงการถ่าย หรือมีไอเดียอะไรก็บอกได้นะ see u... 16 January เลนส์ใหม่วันนี้เพิ่งไปซื้อเลนส์ตัวใหม่มากะลังเห่อ หลังจากที่3วันที่แล้วเพิ่งได้350Dตัวใหม่ อันนี้ก็โคดเห่อ เลนส์ EF50mm f/1.8 II มีรูปกล่องที่ใช้เลนนี้ลองถ่ายดู อยากเอาไปถ่ายจิงๆซะที รอให้ถึงงานบอลอยู่เนี่ย แต่เซ็งแม่งวันซิงกลิ้งเลนส์ที่ซื้อมาพร้อมกล้องตัวแรกเมื่อตอนปี1เสือกเจ๊งบ๊งขึ้นมาซะงั้นกลางงาน เลนส์สำรองก็ไม่มี ถึงกับงานกร่อย บทจะเจ๊งทีนี่ก็เจ๊งจนน่ากลัว วันนี้เพิ่งเอาไปซ่อมมา อย่าเปนอะไรเลยนะ ตัวนี้ของดีด้วย หวง(แต่เสือกใช้ไม่ค่อยถนอมเท่าไหร่ แบบรู้ค่ามันเมื่อสายเกินไปจิงๆ) วันนี้กูทำอะไรบ้างBlogอันที่แล้วนี่รู้สึกจะอัพมีสาระมาก คราวนี้มาลองอัพแบบชีวิตประจำวัน วันนี้กูไปทำอะไรมาบ้างดีกว่า
0.00น เล่นเน็ท
1.00น เล่นเน็ท
2.00น เล่นเน็ท
3.00น เล่นเน็ท
3.30น นอน
3.41น ผลอยหลับไป
3.53น พลิกตัวครั้งที่1
4.10น ละเมอท่องชื่อแบคทีเรีย
5.00น ขยับผ้าห่ม
6.14น พลิกตัวครั้งที่8
6.30น พ่อมึงกูขี้เกียจเขียนแล้ว
9.10น กดนาฬิกาปลุกและนอนต่อ
9.20น กดนาฬิกาปลุกและนอนต่อ
9.30น ตื่นก็ได้วะสัด
10.30 กินโจ๊ก
11.00 เล่นโดธาปรมาลาภา
13.00 เจอนู้บลีฟเซ็ง เลิกเล่น
13.01 ย้อนกลับไปข้างบนใหม่ เปลี่ยนแค่เวลา
.
.
.
.
.
......โห ชีวิต 08 January อย่าไปเสียน้ำตาวันนี้มีคนไข้เราฝากที่เค้าเขียนมาให้ ลองอ่านดูละกันนะ
บางทีเหตุการณ์บางอย่าง มันไม่มากไม่มายนัก แต่ก็ทำให้จิตใจของคนบางคนสาหัสทีเดียว การที่คนบางคนมองว่าเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่กับคนบางคนกลับไม่ได้มองว่ามันแค่นั้น และการที่ไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง ไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง ..ก้อจะพูดเองไม่ได้หรอก เพราะคนๆนั้นจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นยังไง เพราะคนๆนั้นเองก็ยังไม่ได้สัมผัสเลยด้วยซ้ำ อะไรหลายๆอย่างสอนให้เป็นบทเรียนให้จดจำ อย่าไปจริงจังกับอะไรมากนัก ... มันจะเจ็บถ้าไม่ได้ผลตามที่คิด อย่าไปคิดว่าคนอื่นจะเหมือนกับเรา ... ใครๆก็รักตัวเองกันทั้งนั้นแหละ อย่าไปคิดว่าคาดหวังกับคนอื่นมาก มันจะยิ่งทำให้เรายิ่งแย่เข้าไปใหญ่ อย่าไปสนใจอะไรรอบข้างมากนัก อย่าไปแคร์คนอื่นมากนัก .. เพราะบางที เค้าอาจจะไม่ได้แคร์เราเลยซักนิดเดียว อย่าไปเสียน้ำตาให้กับเรื่องอย่างนี้เลย เพราะถึงยังไงเค้าก็ยังคงไม่แคร์ 04 January ลาก่อน...วันหยุด555 กลับมาอีกแล้วตามคำเรียกของของหัวใจตัวเอง เนื่องด้วยวันนี้ได้มีการสูญเสียอะไรบางอย่างที่สำคัญไป ณ วินาทีที่กำลังพิมพ์อยู่นี้เค้ากำลังจากเราไปแล้ว ขอไว้อาลัยให้กับวันหยุดที่กำลังจะหมดลงในตอนนี้ด้วย....3..2..1...โอเค เอาหละ ที่มาพิมพ์อะไรอยู่ตอนนี้ก็เพื่อจะเป็นที่ระลึกให้กับช่วงเวลาดีๆที่ไม่ได้มีมานานแล้วนับตั้งแต่เข้ามหาลัยมา ช่วงเวลาหยุดยาวที่ไม่ใช่ปิดเทอม จิงๆแล้วตอนปี1ก็มีอะไรแบบนี้นะ แต่สงสัยแม่งเรียนสบายเกินเลยไม่เห็นคุณค่าอะไร แม่งนี่มันการหลอกให้ตายใจของคณะชัดๆ555 "หมอมันก็เรียนหนักนะ แต่ก็พอทนได้" ความรู้สึกโง่ๆของเด็กร้อยกว่าคนเมื่อ2ปีที่แล้ว ตอนนี้ได้เปลี่ยนแปลงมาเป็นรอยแค้นและคราบน้ำตาที่ไหลอาบอยู่เต็ม2แก้ม ท่ามกลางกองชีทซีรอกซ์สูงท่วมหัว555แต่กูชินแล้วเว้ย เหมือนกับที่โบราณเค้าว่า "เจ็บบ่อยๆ ค่อยๆชิน" ตอนนี้ก็รู้สึกดีที่ได้หยุดและเหมือนเพิ่มความตั้งใจเรียนในเวลาที่เหลืออีกแค่เดือนเดียว(+กะช่วงเก็บตัว ฝึกเคล็ดลับวิชา) ก่อนถึงวันประหารของจริง รู้สึกมีไฟในการเรียนอย่างบอกไม่ถูก เอาหละ! เตรียมตัวไปเรียนพรุ่งนี้ดีกว่า.............................................
..............................เหี้ย หนังสืออยู่ไหนวะ.....สัดแล้วไง หนังสือประสาทวิทยา อ.กัมมันต์ ที่ซื้อมาตั้งแต่ปี2แล้วไม่ได้ใช้ เสือกต้องมาใช้ตอนนี้หายไปแล้ว หายไปในกลีบหนังสือมหาศาลในห้อง จิงๆมันคงไม่ได้หายไปไหนหรอกแค่เราหาไม่เจอเท่านั้นเอง ไอ้ห่าน พอจะตั้งใจเรียนอยากจะเอาหนังสือมาดูเล่นก่อนก็ดันหาหนังสือเรียนไม่เจอ ฟ้าจะไม่ให้กูได้มีโอกาสตั้งใจเรียนเลยใช่มั้ยเนี่ย เอาเหอะวันหลังต้องหาให้เจอให้ได้ เฮ้อเนี่ยแหละนะ จำได้ว่าตอนนั้นที่ซื้อมาก็เห็นมันวางอยู่ตรงหน้ามานานแสนนาน พอต้องการใช้ก็หาไม่เจอ นี่สินะที่เรียกว่า หนังสือเรียนดูแลไม่ได้ ทีเล่มอื่นที่ซื้อมาตอนนั้นละอยู่ครบเชียว แสด เอาเถอะ วันพระไม่ได้มีหนเดียว เอ้ยเกี่ยวไรด้วยวะ
แต่ถึงจะด่าการเรียนที่นี่ยังไงเราก็ยังขอบคุณมันนะที่ทำให้เรามีวันนี้ รู้ตัวอีกทีมันกลายเป็นส่วนนึงของชีวิตเราตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหี้ยที่สุดก็ตอนจะสอบนี่แหละเป็นมะเร็งของชีวิตเลยทีเดียว....หายไปนานนะ เจอกันอีกแล้ว ใกล้จบแล้วสิ คิดถึงชีวิตพรีคลินิกจัง 3ปีแม่งไวชิบหาย แม่งเขียนเหมือนจะเรียนจบแล้ว เหลืออีก2เดือนก็เหอะ เวร กะว่าจะจบตั้งแต่15นาทีที่แล้ว เอาเถอะ
รักนะ...เด็กโง่ร้อยกว่าคน
10 December ความเคยชินว่ากันว่าความเคยชิน.....อืมมม ใหญ่ไม่สะใจเลยแฮะ เอาใหม่ ว่ากันว่าความเคยชินเปนสิ่งที่เกิดขึ้นได้กับทุกอย่าง ไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดูไม่น่าจะชินกับมันแค่ไหน เอาง่ายๆแค่ในชีวิตประจำวัน เรื่องคอมมอนเซ้นอย่างการนอน ช่วงนี้แม่งนอนดึกติดต่อกันจนตอนนี้มันไม่หลับไปแล้ว ดูอย่างตอนนี้เป็นต้น ยังมานั่งเขียนไอ้บล๊อกห่านี่อยู่เลย ส่วนสาเหตุก็มีมาจากสองอย่างอย่างแรกก็แฮรี่ที่อ่านติดโคดๆ เมื่อวันก่อนตอนแรกตั้งใจจะนอนจะได้ตื่นไปเรียนอย่างสดใส นอนๆไปแม่งไม่หลับหวะ เลยลุกขึ้นมาอ่านแฮรี่ซักนิดแล้วตอนนั้นมันเป็นช่วงท้ายพอดี กะลังเข้มข้นสุดขีด เลยอ่านตู้มเดียวอย่างเมามัน พอเงยหน้าจากหนังสือไปมองนาฬิกาอีกทีตอนอ่านจบ...ตีสามครึ่ง เช้ด ทำไมเวลามันผ่านไปเร็วงี้วะ ส่วนเหตุผลที่สองที่ทุกคนคงเดาได้ก็คือDotAวันละนิดจิตแจ่มใส ช่วงหลังนี่เหมือนถ่านไฟเก่ามันคุขึ้นมาได้ไงก็ไม่รู้ เรื่องความเคยชินแบบธรรมดาๆก็ประมานนี้ ส่วนความเคยชินในเรื่องที่ไม่น่าจะชินก็เช่นไอ้การเรียนหมอนี่แหละ ทั้งเรียนหนัก แถมการมานั่งเห็นตับไตไส้พุงตอนผ่า เพิ่งรู้ว่าสำหรับคนปกติมันคงเปนเรื่องที่น่าสนใจมาก เราเองก็เกือบลืมไปแล้วความรู้สึกตอนวันแรกที่ได้ผ่า แต่พอมันต้องทำซ้ำๆทุกๆวัน เช้าบ่ายๆก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาพอๆกับการเห็นแมนยูตกรอบแชมป์เปี้ยนลีกไปซะอย่างงั้น ไอ้เราก็เพิ่งมารู้ตอนเห็นคนมาดูจุฬาวิชาการนี่แหละว่าไอ้การตกรอบแชมเปี้ยนลีกของแมนยูเนี่ยมันก็ทำให้คนแห่กันมาต่อคิวมืดฟ้ามัวดินได้เหมือนกัน ไม่อยากจะคิดเลยว่าต่อไปเราอาจจะต้องชินกับอะไรที่ยิ่งกว่านี้ เช่นชินกับการเห็นคนตายต่อหน้า ชินกับการเห็นเพื่อนมีแฟนแล้วทิ้งเรา ทั้งๆที่ตอนมันไม่มีมันก็ด่าไอ้พวกที่มีแฟนแล้วทิ้งเพื่อนแบบที่เราด่าน่ะแหละ(อันนี้ไม่ได้พาดพิงใครนะ) ชินกับอะไรดีล่ะ ชินกับการมานั่งเขียนบล๊อก...แหวะ อันนี้ทำใจไม่ได้หวะ กิจกรรมตุ๊ดชิบหาย555 อ้าวแล้วกูเขียนทำไมเนี่ย ไปดีกว่า(ล้อเล่นนะจ๊ะ เค้าว่าการอ่านเป็นรากฐานของความรู้ การเขียนก็เป็นรากฐานของความสร้างสรรค์นะ) 04 December weekend"เห้ยมึงอัพได้แล้ว"...ข้อความที่ไอ้นิมฝากไว้ในmขณะที่ผมกำลังDotAอย่างเมามัน
แสดดยังกะต้องทำการบ้าน
ประโยคนึงที่ไอ้นุแลปเมทฝากไว้เตือนใจหลังจากผมออกมาจากbnetแล้วนั้น มันได้หล่นข้อความไว้ว่า...
"มีเทคนิคไม่เป็น noob เอาป่าว"
"แค่ไม่ต้องเล่นก็ไม่เป็นแล้ว"
เวรกำจิงๆไม่รู้มันคิดได้ยังไง
สำหรับวันหยุด3วันที่ควรได้อ่านหนังสืออย่าเต็มที่นั้น ผมก็ได้อ่านหนังสือเต็มที่จิงๆ แต่เสือกเปนหนังสือแฮรี่ภาษาไทยที่เพิ่งออกมา แม่งเลือกเวลาออกได้เหมาะสมจิงๆ ว่ากันว่าเดือนธันวาคมเป็นเดือนแห่งความสุข มีวันหยุดมากมาย เมื่อก่อนนั้นคงใช่ แต่หลังจากเข้าหมอมานี่ รู้สึกไม่ค่อยเปนสุขเท่าไหร่ ยังจำปีที่แล้วได้ คืนวันคริสต์มาสที่ผู้คนเค้ามีความสุขกัน เราต้องเป็นคนไม่กี่คนที่มานั่งจมปลักอยู่ใต้หอใหม่ที่แสนเงียบเหงา มันเศร้าจิงๆนะ เมื่อรู้ว่าข้างนอกเค้ารื่นเริงขนาดไหน เหมือนอยู่ในเปลือกที่หุ้มเราอยู่จากอะไรซักอย่างนึง อยากไปดูไฟจังปีนี้ เหมือนอาจานรู้ใจ จัดวันสอบให้เส็ดก่อนช่วงนั้น ทำให้มีเวลาหยุดกีฬามหาลัย+ปีใหม่ ช่างเปนสวรรค์จิงๆ สอบวันสุดท้ายวันพฤหัสมั้ง แต่ดันมีคนอยากให้เลื่อนไปเปนวันศุกร์เพื่อจะได้มีเวลาอ่านสอบมากขึ้น1วัน บ้าปะวะ อยากมีเวลาพักน้อยลง อยากอ่านหนังสือเยอะขึ้น เออทำใจนี่มันคณะแพทย์ไม่ใช่คณะตลก
วันนี้พูดจาสุพาพดีนะ อ้าวสะกดผิดนี่หว่า..เหี้ย 555 28 November เอ้า ฉลองวันนี้ไปกินเซ็นกะเพื่อนมา ฉลองที่เขียนblogได้ครบ2วัน แม่งเสือกทอนตังผิดไปหลายร้อย ซวยชิบหาย คนยิ่งจนๆอยู่ แสด เด๋วปั๊ดเหนี่ยว(ยืมศัพท์ไอ้โจ๊กมาใช้) ยังดีที่พนักงานที่ดูแลโต๊ะเราน่ารักดี หัวเราคิ๊กคักไปกะมุขตลกกวนส้นตีนของไอ้ร้อก แต่หลังๆรู้สึกจะใช้งานมากไปหน่อยเริ่มออกอาการไม่ตอบสนองมุข แถมมีการแก้แค้นที่สั่งผักฟรีไปเยอะด้วยการเอาผักที่ขมมาให้(ผักบ้านมึงไม่ขมหรือไง) เลยต้องแก้ปัญหาโดยการราดโชยุกลบความขม(เอาให้เค็มแทน) ตอนออกมาเรียกแท๊กซี่ก็เล่นตัวชิบหาย แม่งไม่หยุดรับซักที บางคันหยุดหน้าคนเรียก มา2รอบก่อนหน้าจะมาถึงเรา พอมาถึงตรงที่กูยืนอยู่แม่งเร่งความเร็วผ่านไปเฉย กูไม่เอามึงไปข่มขืนหรอกน่า ห่า เห็นไม่เป็นฝรั่งละไม่เอาเลยนะมึง เหี้ยเริ่มหยาบคายหวะ พอแค่นี้ดีกว่า ไปละ ว่างมากนักเหรอไง...ดูเหมือนว่างเลยนะ มานั่งเขียนblog หนังสือก็ยังไม่ได้อ่าน เอาเวลามาเขียนblog portfolioก็ยังไม่ได้ทำ เอาเหอะ เพื่อให้อินเทรน ก็มีรูปจุฬาวิชาการมาฝากขำๆ ลองไปดูละกัน ช่วง5วันนี้เป็นสวรรค์จิงๆ ยังไม่อยากกลับไปเรียนเลย เฮ้อเธอเฮ้อเธอ(เสียงทอดถอนใจ) 25 November เออ....แม่ง เห็นเค้ามีเลยอยากมีมั่ง ใครหลงผิดเข้ามาอ่านก็โพสๆไว้มั่งนะ จะได้มีกำลังใจเขียนต่อ
ยาวเกินไปและ แค่นี้แหละ |
|
|
